Het voelt een beetje als ‘n formele erkenning aan binnen het bloggebeuren : mij werd -voor het eerst- een stokske aangereikt.
Zo heet dit in het blogjargon, “een stokske”. Je stelt een aantal vragen aan 5 blogpersonen die op hun beurt dezelfde vragen aan 5 anderen stellen ( dat laatste zal in mijn geval bijzonder moeilijk zijn daar mijn blogrelaties eeder gering in aantal zijn). -Ine gaf het startshot en gaf toen door aan Peter ( mijn blogmentor, ahum) en die gaf het dan weer door aan mij (o.a.) . Bij deze dus
Je
- mijn favoriet snack-etablissement :
moet wel frituur DAG zijn, op de Rogierlaan (kruispunt P. Deschanellaan).
Op vrijdagavond -geradbraakt door het verzette werk in de voorbije week- laten we ketels, pannen en snijplanken wel eens aan ons voorbijgaan en beperkt ons culinaire activiteit zich tot het oversteken van de straat om bij “Snack DAG” enkele durums en een pakje friet aan te schaffen. Lijkt simpel maar is het hoegenaamd niet (altijd), ofschoon we immer en immer hetzelfde bestellen. Voor mijn eega is dat er eentje met frikandel, voor zoonlief, gekruid rundsvlees, voor dochter een hamburger (zij lust geen durums) in een broodje, en voor mezelf : köfte (al dan niet pittig gekruid). Tot daar lukt het meestal wel (tenzij één of ander lid van dit gezelschap in extremis van het gebaande pad afwijkt- dan kan het al eens verkeerd aflopen). Maar -let op en niet gelachen- hier begint het, “de side-orders” : voor mama: alle groenten maar geen tomaten; voor de zoon : alle groenten maar geen ui-ringen; voor dochter : enkel ketchup en voor mezelf : alle groenten punt. Kunst bestaat er dan ook in de verrichtingen achter de toonbank nauwlettend op te volgen en tijdig in te grijpen mocht bv. de frikandel met tomaat gecombineerd worden of -gode beware ons- ajuin met rundsvlees…: de gevolgen van deze schijnbaar onoonglijke misstappen zijn uitermate dramatisch en bijzonder pijnlijk voor de “boodschapper”. Te vermijden, dat kan ik je verzekeren. Lees de rest van dit artikel »
Geplaatst door boodschappertje 
